حيث ما دار - نسبت ابا از نماز تهجد به اين اصرار واستبداد ومجادله نمودن با پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) - كه بلا شك از أكبر كبائر است - وتمسك نمودن به شبهه جبريه - كه أصلا در شرع مسموع نيست - مىنمايد ، وباز به جهت زعم حفظ ‹ 392 › از رسوايى مىگويد : چون قرينه حاليه گواه بر صدق وراستى وقصد نيك بود ، آن حضرت صلى الله عليه [ وآله ] وسلم ملامت نفرمود ! سبحان الله در مجادله با پيغمبر ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ، وتمسك به شبهه جبريه - كه حرام محض است - صدق وراستى را چه دخل ، وقصد نيك چه مصرف دارد ؟ ! اما آنچه گفته : دوم : آنكه در “ صحيح بخارى “ موجود است كه : در غزوه حديبيه چون صلح نامه در ميان پيغمبر صلى الله عليه [ وآله ] وسلم وكفار نوشته مىشد ، حضرت أمير ( عليه السلام ) لفظ ( رسول الله ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ) . . . إلى آخر . پس چون قرائن قويه دلالت داشت كه اين امر آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) براي محو لفظ ( رسول الله ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ) از صحيفة عهد براي ايجاب نبود ، ابا وانكار حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) از محو لفظ ( رسول الله ) دليل كمال رسوخ در اعتقاد باشد ، چنانچه نووى در “ شرح صحيح مسلم “ گفته : وهذا الذي فعله علي ( رضي الله عنه ) [ ( عليه السلام ) ] من باب الأدب المستحبّ ; لأنه لم يفهم من النبيّ صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم تحتّم محو علي [ ( عليه السلام ) ]